baby; peuter; kleuter; kind; tiener; puber; adoescent;jongvolwassene; ouders; volwassenen; alleenstaanden

Tips omgaan met een kind met een sterke wil :-)

445670_libellecoaching.be (Hadewich Vandendriessche) — Sat, 10 Sep 2022 21:43:01 GMT

Zorg dat je echt contact hebt met je kind

Soms roep je vanuit de keuken iets naar je kinderen. En ze luisteren niet… Dus roep je het nog wat harder. En ze luisteren nog niet… vervolgens raak je geïrriteerd en zeg je het nog harder. En ze luisteren nog niet… Vervolgens loop je boos de kamer in en houd je een heel relaas dat je het beu dat je alles 100x moet vragen en dat je kinderen nu nooit eens in één keer doen wat je vraagt. Klinkt dit bekent in de oren? ��

Weet je wel zeker dat je kind jou echt gehoord heeft? Wie heeft er geen kinderen die met open mond en starende ogen naar de tv zitten te kijken of die volkomen opgaan in hun spel?

Zorg er dus eerst voor dat je zeker weet dat je kind je hoort, pas dan kun je weten of je kind niet naar je luistert of dat hij je niet heeft gehoord.

Blijf rustig

Zeg eens eerlijk. Als er iemand tegen jou staat te schreeuwen? Wat is dan jouw eerste reactie? Ga je dan aandachtig naar wat die ander roept, luisteren? Of ben je meer bezig met de manier waarop die persoon iets zegt? Precies.

Je gaat niet beter luisteren als er iemand naar je schreeuwt. Dat heeft dus geen enkel effect. Of eigenlijk wel, maar dan een averechts effect. Er kunnen namelijk een aantal dingen gebeuren als iemand tegen je schreeuwt:

Ø Je denkt: zoek het uit en je gaat je eigen gang

Ø Je wordt zelf ook heel boos

Ø Je voelt je klein worden en je voelt je in een hoek gedrukt

En dat geldt dus ook voor je kind. Net zoals jij het niet tof vindt als er iemand tegen je schreeuwt, net zomin vindt jouw kind het fijn als er tegen hem geschreeuwd wordt. Je bereikt het meest als je rustig blijft.

Geef kleine en behapbare opdrachten

‘Doe je schoenen uit aan de deur, hang je jas aan de kapstok en breng je boekentas even naar de keuken.’ Zomaar een zin die je kunt zeggen als je kind uit school komt. Of bij een jonger kind tijdens het ochtendritueel ‘Eerst je gezicht wassen, dan je kleren aandoen en dan kom je naar beneden om te ontbijten.’

�� Wat denk je, zal je vijfjarige dit kunnen?

Is dat onwil? Soms, zeker. Maar het is nog veel vaker onmacht. Veel jonge kinderen, kleuters en peuters kunnen zoveel opdrachten achter elkaar niet onthouden. En mochten ze het al wel kunnen onthouden, is de kans dat ze tussendoor afgeleid raken door iets veel leukers heel groot en zal je opdracht daarom niet uitgevoerd worden.

Zorg er dus voor dat je opdrachten klein en begrijpbaar zijn.

Zorg dat je consequent bent en waarschuw niet eindeloos

(heel belangrijk!!)

Waarom luistert je kind pas na 20 keer vragen? Omdat je hem dus de kans geeft om het 20 keer niet te doen. Waarom zou je kind reageren als hij weet dat je het toch nog hethaalt tot in het oneindige?

En als je tot 3 telt, waarom komt je kind dan altijd pas bij de derde tel? Omdat je kind dondersgoed weet dat er bij 1 en 2 nog helemaal niets gebeurt.

Je kind weet inmiddels (want het is al heel vaak zo gegaan) dat hij pas echt tot actie hoeft over te gaan als jij hysterisch wordt.

Nu denk je waarschijnlijk bij jezelf ‘Ja hallooooo, als mijn kinderen direct zouden luisteren zou ik het niet niet zo vaak hoeven vragen!’ Ja, hè? Dat dacht je ��?

Het is voor je kind heel logisch dat jij alles 100 maal herhaalt. Dat doe je namelijk altijd en ze weten ook precies wanneer het serieus wordt. Op dat moment ben je heel duidelijk en trek je een grens. Dus waarom ben je niet gewoon duidelijk vanaf het eerste moment? Nu wacht je met duidelijk zijn/roepen totdat je volledig geïrriteerd bent. En dat is het moment dat je dus ‘flipt’ en dingen gaat zeggen die je beter niet kunt zeggen en waar je achteraf spijt van hebt.

”Als jij 20 maal nee moet zeggen, is dat je eigen schuld. Het betekent dat je kind dus de kans krijgt om keer op keer dezelfde vraag te stellen/te zeuren. Je laat het zelf zo ver komen. Trek eerder een grens, dat is zowel voor jou als je kind veel duidelijker.”

Ga niet dreigen met allerlei straffen als je ze toch pas gaat uitvoeren als je écht kwaad bent. Zorg dat je je grenzen aangeeft en duidelijk laat weten wat je van je kinderen verwacht, vóórdat je dusdanig kwaad bent dat je het niet meer op een normale manier kunt doen.

En ik weet het, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Je vervalt heel snel toch in je oude patronen, juist als de stress toeslaat.

Zeg wat je wel wil

Niet op de zetel springen, niet gooien met dingen in huis, niet stampen op de trap, niet… niet… Hoor je het jezelf zeggen? Je voelt je soms echt mevrouw ‘neen’ of meneer ‘neen’, gek word je ervan.

En helpt het? Nee, het helpt NIET ��

En dat is logisch. Kinderen horen het woordje ‘niet’ vaak niet. Sterker nog, je brengt ze soms zelfs op ideeën. Denk maar eens niet aan een roze olifant… Waar dacht je aan? �� Juist! ��

Als je kleuter of peuter niet luistert, geef dan aan wat je wel wil zien

Kinderen kennen, ook niet nadat je het al 20 keer gezegd hebt, geen alternatieven voor hun gedrag.

Ze kunnen zelf (nog) niet bedenken wat ze anders kunnen doen. Wanneer jij je kind vertelt wat hij allemaal niet mag, weet hij nog steeds niet wat hij dan wel kan doen. En dat zorgt ervoor dat je kind al heel snel toch weer in zijn oude gedrag vervalt en dus niet naar je luistert.

Formuleer het dus ook eens positief, voelt fijner en levert tegelijk veel meer op!

Geef je kind inspraak en controle

Stel je eens voor dat je ’s ochtends beneden komt en je partner heeft je kleding klaar gelegd (die stippenjurk, die je eigenlijk weg had willen gooien) en je boterham gesmeerd (met hagelslag, terwijl jij net zo’n zin in kaas had). En als je daar dan iets van zegt, zegt je partner: ‘nNet zo zagen, dan doe je morgen maar andere kleren aan en ik heb je boterham nu al gesmeerd’.

Niet tof he, als iemand van alles voor je beslist.

Bij kinderen (en vooral bij peuters en kleuters) gebeurt dit iedere dag, misschien wel 10tallen keren. Jij bepaalt hoe laat jullie naar buiten gaan, jij bepaalt hoe laat hij fruit krijgt of een koekje, jij bepaalt of er wel of niet iemand mag komen spelen etc.

Je kind heeft daar weinig controle over. Maar net zoals ieder mens, heeft ook een kind, of liever gezegd, juist een kind, behoefte aan controle en zelfstandigheid. En als hij die niet krijgt, dan wordt hij dwars en gaat hij tegenstribbelen (lees: op de grond liggen, met de deuren slaan en zeggen dat je de stomste van de wereld bent).

Geef je kind ook af en toe eens een keuze (waar mogelijk). Moet je eens zien hoeveel dat scheelt. Daar voelt je kind zich belangrijk door, hij krijgt het gevoel dat het belangrijk is wat hij vindt.

”Door keuzes te bieden geef je je kind het gevoel dat het belangrijk is wat hij ergens van vindt. Je kind krijgt het gevoel dat hij mee mag/kan denken en ook iets te zeggen heeft. En precies dat gevoel zorgt ervoor dat je kind in de ‘meewerkstand’ komt.”

Het kan al zo eenvoudig zijn als: ‘Ruim je je kamer voor of na het eten op?’ Het opruimen van de kamer staat niet ter discussie, dat moet gewoon gebeuren. Maar door je kind te laten kiezen wanneer hij het doet, ervaart hij het gevoel van controle en inspraak en zal hij veel eerder meewerken.

Zorg dat je verwachtingspatroon past bij de leeftijd en het karakter van je kind

‘Ja, hij snapt toch ook wel dat dat niet kan?’ ‘Ik heb al 10x gezegd dat hij niet in die kast mag komen, maar hij doet het toch’ ‘waarom doet hij toch altijd zo eigenzinnig’ ‘Laat hij alweer zijn beker vallen, als hij nu gewoon eens op zou letten’ Herkenbare uitspraken?

We vergeten soms hoe klein onze kinderen zijn en dat je sommige dingen nog niet van je kind mag verwachten. Een jong kind overziet een situatie niet, handelt impulsief, uit enthousiasme en denkt niet na voordat hij iets doet.

We zouden dat wel graag anders willen. Maar we vergeten regelmatig dat een kind gewoon een heleboel nog moet leren…

En zelfs als je je kind gewaarschuwd hebt of het gisteren en eergisteren en de dag daarvoor ook al gezegd hebt en je kind het echt zou moeten, dan kan een kind het op het moment supreme nog vergeten.

Niet omdat hij niet naar je wil luisteren, maar puur omdat hetgeen wat zijn aandacht op dat moment trekt op dat moment belangrijker is dan jouw nee of jouw waarschuwing.

Je kind moet het leren, besef dan ook dat hij het nog moet leren.

Zorg er dus voor dat je verwachtingspatroon past bij de leeftijd en het karakter van je kind.

Kom je eigen beloftes na

Je kind wil graag een spelletje met je doen, maar het komt nu even niet uit. Dus je zegt: ‘Na het eten doen we een spelletje’, dan kun je nu tenminste even verder werken.

Maar na het eten ben je echt moe en besluit je om met elkaar een filmpje te kijken. Dat vindt hij tenslotte ook heel leuk. Als het bedtijd is zegt je kind opeens ‘Hé We zouden toch nog een spelletje doen?’. ‘Dat doen we morgen, nu is het tijd om naar bed te gaan.’ En vervolgens wordt je kind heel boos. En krijg je hem met geen 10 paarden naar bed. Luistert je kind nu niet? Of kom jij je beloftes niet na?

En als dit regelmatig gebeurt, dan komt het moment dat je kind het vertrouwen in die beloftes gaat verliezen. Hij hecht er geen waarde meer aan en daarom blijft hij op het moment dat je hem probeert af te schepen zo doordrammen. Hij weet namelijk dat je belofte niet zoveel waard is.

Zorg dat je lichaamstaal overeenkomt met je boodschap

WAT BEN JE TOCH EEN SCHATJE!!! Als je deze, op zich lieve zin, boos schreeuwt naar je kind, zal de boodschap die bij hem binnenkomt toch zijn: ‘Oh, oh… mama is heel boos’. Hetzelfde geldt wanneer je heel lief en vriendelijk zegt: ‘Nee hoor, dat mag echt niet, ik ben echt heel boos op je’. De boodschap die je kind dan zal horen is ‘het valt wel mee…’.

Het gaat er namelijk niet eens zozeer om wát je zegt, maar vooral de manier waarop je het zegt. De blik in je ogen, je houding en de toon van je stem bepalen of de woorden die je zegt ook op de goede manier overkomen.

Wil je ergens een grens trekken, omdat iets écht niet mag, zorg er dan voor dat jouw hele lichaam en stem dat uitstralen.

Geef je kind even de tijd

Wat kun je doen wanneer je alles 10 keer moet vragen aan je kind, kleuter, peuter? Stel jij staat met je handen in het sop af te wassen en je kind vraagt om wat te drinken. ‘Even wachten, ik maak het even af, dan pak ik het voor je.’ Volkomen logisch dat je niet per sé direct reageert op de vraag van je kind. Je kan toch moeilijk met die natte handen limonade klaar gaan maken toch?

Dat vinden we logisch. Maar aan de andere kant verwachten we wel dat onze kinderen direct reageren als wij iets aan ze vragen. We zouden het liefste willen dat ze alles uit hun handen lieten vallen, om direct te doen wat jij wil. *bloos, bloos*- herkenbaar?- ��

Naast dat het niet altijd even praktisch is om direct te luisteren , is het ook niet altijd even leuk. Je wil tenslotte zelf ook je bladzij even uitlezen, je sms zenden of iets dergelijks.

Geef je kind dus de tijd om even af te maken waar hij mee bezig is. Wat heel goed helpt is om van te voren even aan te kondigen: ‘We gaan over 10 minuten naar school’ en vervolgens ‘Wil jij over 5 minuten je schoenen aan gaan trekken?’ en als het zover is ‘We gaan naar school, ga je je schoenen aantrekken?’

Je bent ouder, geen generaal

Let eens op hoe vaak je dingen tegen je kind zegt die lijken op: ‘Doe dit’, ‘Ga weg’, ‘Hou op’, ‘Doe eens rustig’ ‘Niet doen’ etc. etc.

Als je niet beter wist, zou je denken dat je in het leger zat. Het gevaar van zoveel bevelen, opdrachten en verboden is dat het voor je kind zo gewoon wordt, dat hij op een gegeven moment niet alles meer hoort wat je zegt. Want iets wat je kind gewend is, valt niet meer op. Hij hoort de dingen waarvan hij denkt dat ze minder belangrijk zijn niet echt meer en doet daardoor niet wat je zegt.

”Wat standaard en gewoon is, valt niet meer op.”

Wil je dit voorkomen, is het belangrijk dat je minder vaak opdrachten en bevelen geeft.

Zorg ervoor dat je ze bewaart voor de momenten waarop het echt nodig is. De kans dat je kind dan luistert is dan veel groter! M.a.w. choose your battles! ��

Gebruik humor en maak het leuk

Kinderen willen het liefst de hele dag spelen. Maak daar gebruik van, juist op de momenten dat je iets van je kinderen verwacht. Wanneer je van kleine dingen een grapje maakt of een spelletje, vindt je kind het veel leuker om mee te doen.

‘Kijken wie er eerder boven is, jij of mama!’ geeft een kind al veel meer reden om naar boven te racen, dan ‘Het is bedtijd, hup naar boven’.

Zorg voor structuur, voorspelbaarheid en regelmaat

Het is een oude bekende, maar ook in dit geval; zorg voor structuur, voorspelbaarheid en regelmaat.

Als je kind weet waar hij aan toe is en wat er van hem verwacht wordt, is de kans dat hij met je meewerkt veel groter.

Hetgeen je van hem vraagt is dan namelijk iets waar hij al van te voren rekening mee kan houden, in plaats van dat het hem overvalt.

Een weekplanner gekoppeld aan een beloningsbord kan helpen. Je kind ziet dan in één oogopslag wat er gaat gebeuren die dag. Dit kan veel rust geven voor kinderen die erg hangen aan structuur en graag controle willen ervaren over hun dag.

Als je kind het lastig vindt om te komen wanneer jij dat wil, kan structuur en regelmaat een grote uitkomst zijn.

Wees bereid je regels aan te passen

Het is voor kinderen heel belangrijk om te weten waarom iets niet mag. Als ze de reden begrijpen van jouw ‘nee’, maakt dat het makkelijker voor hen om het te accepteren.

Soms zal je kind het echter niet accepteren en in discussie met je willen gaan over de regel. Waarschijnlijk zit het in je om direct te denken ‘Ik zei toch nee, einde discussie’. Maar in sommige gevallen is het de moeite waard om je kind de kans te bieden om over de regel in gesprek te gaan.

Juist door op sommige momenten open te staan voor discussie, sta je sterker in je schoenen als je op andere momenten stevig vasthoudt aan je regel. Je kind weet namelijk dan dat er wel naar hem geluisterd wordt en dat je wel degelijk na wil denken of je de dingen ook anders kan aanpakken.

Stel alleen een vraag als het antwoord nee mag zijn

Op een vraag kun je een antwoord verwachten. En dat antwoord kan, kortgezegd, ja of nee zijn. Als het antwoord geen nee mag zijn, kun je beter geen vraag stellen maar een opdracht geven.

‘Wil je de tafel dekken?’ Je stelt een vraag en daar kun je een ‘nee’ op krijgen. Als je niet bereid bent dat te accepteren, kun je beter zeggen: ‘Seppe, we gaan zo eten, dus ruim de tafel even op.’

Ga pas in gesprek als je kind voor rede vatbaar is

Je kind smijt met de deuren, stort zich ter aarde op de grond of barst in een gigantische woedeaanval uit. Kan zomaar gebeuren als je kinderen hebt.

Dit is NIET het moment om je punt te maken, je kind advies te geven, toe te spreken, op te voeden etc. Het enige wat je bereikt wanneer je kind zó boos of verdrietig is, is dat je kind alleen nog maar bozer, verdrietiger en zich onbegrepen voelt.

Als je op het moment dat je kind in zo’n bui is, verwacht dat je kind naar je gaat luisteren, dan kan ik je vast vertellen ‘It ain’t gonna happen’.

Vervelend, onhandig en lastig, maar leg je er vooral bij neer.

Geef je kind even de tijd om uit te razen en ga het gesprek pas aan als je kind weer voor rede vatbaar is. Alleen dan zal je echt iets bereiken bij je kind. Hij moet echt nog leren hoe hij moet omgaan met zijn boosheid. Je kunt hem daar natuurlijk wel bij helpen.

Vermijd bepaalde manieren van vragen stellen

De manier waarop je iets aan je kind vraagt kan er ook voor zorgen dat je kind niet mee wil werken.

Ø Verwijten en beschuldigen

Let vooral op de woorden ‘altijd’ ‘nooit’, dat zijn woorden die vaak gebruikt worden om iemand iets te verwijten

Je kind denkt op dit moment: ‘Als ze toch denken dat ik nooit in 1x luister, dan doe ik het ook gewoon niet meer’

Ø Dreigen

Je kind wordt bang. Je kind denkt: ‘Nu ben benieuwd of ze dat ook echt doet, laat maar eens zien’

Ø In de slachtofferrol kruipen

Je kind voelt zich schuldig en denkt: ‘Oh.. het is mijn schuld dat mama zo doet’

Je kind denkt ‘Wat kan mijn moeder toch zagen…’

Ø Waarschuwen

Door te blijven waarschuwen en niet in actie te treden, blijft het kind dit gedrag herhalen

Ø Vergelijken

‘Zie je wel, ik wist wel dat ze haar liever vinden’

Of je kind denkt: ‘Stom kind, zij doet alles beter’

Ø Cynisme en sarcasme

De kans is groot dat je kind niet eens snapt wat je bedoelt

En als hij het wel snapt, dan voelt hij zich waarschijnlijk in de maling genomen

Ø Preken en moraliseren

Je kind denkt ‘blablabla’

��

Waardeer de momenten waarop je kind wel luistert

We zijn snel geneigd om de focus te leggen op de dingen die je niet wil. Daardoor is het heel gewoon geworden dat we, als ouders, steeds maar benoemen wanneer het kind niet luistert en dat je dat zo vervelend vindt. Aan de andere kant vergeten we vaak te benoemen wanneer het kind wel luistert, want dat vinden we gewoon. Zo hoort het nu eenmaal.

Om daar je waardering voor uit te spreken vinden we gek. Toch kan het heel erg helpen. Door af en toe eens even te zeggen: ‘Wat fijn dat je in 1x doet wat mama vraagt, dan kunnen we lekker opschieten en is er misschien zelfs nog wel tijd om een verhaaltje voor te lezen.’

Kleine moeite, maar het loont. Je kind zal namelijk sneller geneigd zijn om dat gedrag vaker te laten zien.

Geef het goede voorbeeld

Je kind doet niet wat jij zegt, maar je kind doet wat jij doet.

Als je zelf regelmatig scheldt of vloekt, kun je verwachten dat je kind dit ook gaat doen. Kun jij je woede moeilijk onder controle houden, dan is het logisch dat je kind hier ook moeite mee heeft.

Jij bent namelijk het voorbeeld voor je kind, hij ziet wat jij doet en dat kopieert hij.

Dit betekent ook dat je eens eerlijk naar jezelf zou moeten kijken en daarbij de vraag stellen: ‘Luister ik zelf eigenlijk wel naar mijn kind?’ Heb je echt aandacht op het moment dat je kind iets vertelt? Of hoor je het aan, zeg je braaf ‘O, ja’ en roep je semi-enthousiast ‘Leuk…’?, terwijl je je Facebook doorscrollt of in de pan staat te roeren.

Heb échte aandacht voor je kind. Ik weet het, dit kan niet altijd en dit wil je niet altijd. En dat is prima. Maar zeg dan gewoon ‘Nu even niet, mama is even bezig, over een half uurtje wil ik naar je tekening kijken.’ Dat is eerlijker en duidelijker voor je kind, dan wanneer je met een half oog ‘prachtig’ roept.

Wat je geeft krijg je terug.

Luister naar je kind, leer begrijpen wat er in zijn koppie omgaat en heb oprechte aandacht.

Wees realistisch

Een kind is een kind en kinderen luisteren nu eenmaal niet altijd. En wees blij. Want van die extreem volgzame typetjes word je ook niet blij toch?

Als wij graag willen dat onze kinderen opgroeien tot zelfstandige, assertieve volwassenen die weten wat ze willen en voor zichzelf op durven komen, dan matcht dat niet met het beeld van een 100% gehoorzaam kind.

Want hoe kun je verwachten dat je kind als hij 18 is opeens voor zichzelf kan opkomen en eigen keuzes durft te maken, als hij in zijn hele kindertijd alleen maar volgzaam ja heeft mogen knikken?

Dat kan dus niet.

Besluit:

Als je kind niet luistert, betekent het tegelijkertijd dat hij zijn eigen keuzes leert maken (die wellicht niet altijd zo verstandig zijn) en voor zichzelf op aan het komen is. Prachtige eigenschappen voor de toekomst. Dus je kan gerust zijn, je apekopje komt er wel.... alleen is het ondertussen vrij vermoeiend om op te voeden ��

Hier de tips op een rijtje!

• Zorg dat je echt contact hebt met je kind

• Blijf rustig

• Geef kleine en duidelijke opdrachten

• Zorg dat je consequent bent en waarschuw niet eindeloos

• Geef aan wat je wel wil

• Geef je kind inspraak en controle

• Zorg dat je verwachtingen passen bij de leeftijd en het karakter van je kind

• Kom je eigen beloftes na

• Zorg dat je lichaamstaal overeenkomt met je boodschap

• Geef je kind even de tijd

• Je bent ouder, geen generaal

• Gebruik humor en maak het leuk

• Zorg voor structuur, voorspelbaarheid en regelmaat

• Wees bereid je regels bij te stellen

• Stel alleen een vraag als het antwoord nee mag zijn

• Ga pas in gesprek als je kind voor rede vatbaar is

• Vermijd deze manieren van vragen stellen

• Waardeer de momenten waarop je kind wel luistert

• Geef het goede voorbeeld

• Wees realistisch

Qualitytime is belangrijk, maar niet belangrijker dan vrij spel

445670_libellecoaching.be (Hadewich Vandendriessche) — Mon, 13 Dec 2021 09:58:46 GMT

Je hoort vaak opmerkingen als 'ik had qualitytime met mijn kinderen’. En ja, ik ga niet beweren dat het niet belangrijk is af en toe met je kinderen samen te spelen. Maar het is geen middel om je eigen schuldgevoel van weinig aanwezig te zijn in het dagdagelijkse leven te sussen.

Je kind de kans geven om zichzelf en de wereld te ontdekken is veel belangrijker.

Ouders die elke beweging die hun kind maakt willen controleren, sturen, helpen, corrigeren, doen hun kind tekort (= helicopterouders).

Vrij spelen is wezenlijk anders dan spel met ouders/volwassenen.

Het ervaren dat ze zelf iets mogen oplossen vergroot de creativiteit van het kind en is een boost voor hun zelfvertrouwen.

Fantasiespel leert kinderen om ervaringen te verwerken en emoties te uiten. Door buiten te spelen met andere kinderen, leren ze samenwerken en grenzen verleggen. Sociale vaardigheden worden voortdurend geoefend in deze situaties. Vaardigheden die ze nodig hebben eens ze volwassen zijn. Wanneer in groep een kind oneerlijk of bazig is, wordt dit gecorrigeerd door andere kinderen, hetgeen heel waardevol is.

Wanneer ouders voortdurend meespelen met hun kind(eren) dan krijgen kind(eren) het idee dat de wereld alleen rond hen draait. Spijtig genoeg zien we dit meer en meer in onze huidige maatschappij. En dat is triest. Want wanneer kinderen klein zijn verdraagt de omgeving het verwende gedrag (vindt het zelfs grappig en schattig),

Maar op een gegeven moment zijn ze 'te' groot om zich zo aan te stellen, en komt er reactie van diezelfde omgeving. En eerlijk is eerlijk, daar kan het kind niet aan doen, het heeft nooit anders geleerd. Een kleuter van drie die zijn wil doordrijft, wordt als vastberaden gezien, een puber van 15 die dat ook doet, wordt als brutaal beschouwd.

Geef je kind het mooiste cadeau dat er is: laat het spelen met andere kinderen, laat het ruziemaken en die ruzies onderling oplossen, laat ze buiten wormen opgraven (zonder dat jij helpt of constant pedagogisch inmengt), laat ze zich vuilmaken, rollenspellen spelen, een fantasiewereld creëren.

De relatie met jezelf: jezelf raak je nooit kwijt

445670_libellecoaching.be (Hadewich Vandendriessche) — Mon, 29 Nov 2021 19:20:05 GMT

De relatie met jezelf

De relatie met jezelf is de enige relatie waar je niet kan uit ontsnappen. Het is de relatie waar je vaak weinig aandacht aan besteed, maar die je hele leven bepaald. Wat je gevoelens en gedachten zijn over jezelf, bepalen hoe je jezelf toont aan de buitenwereld.

Heb je als jezelf eens de volgende zaken afgevraagd:

wanneer je jezelf heel de tijd afbreekt, hoe kan je dan een compliment van iemand aannemen?
wanneer je niets van jezelf eist, hoe kan je dan vragen/opdrachten van iemand anders tot een goed einde brengen?
als je jezelf niet kan bewonderen, hoe verwacht je dan dat iemand anders dat kan?
wanneer je niet kritisch bent tegenover je eigen gedrag, hoe kan je je gedrag dan veranderen?

Heb je vragen over jezelf, aarzel niet om een afspraak te maken... leer jezelf kennen.

Omdenken van gedrag van kind

445670_libellecoaching.be (Hadewich Vandendriessche) — Thu, 17 Jun 2021 11:44:50 GMT

Omdenken en accepteren

Je kind begrijpt vaak ook niet waarom hij iets doet en voelt heel veel.

Daar kun je tegenin gaan, maar je kunt je kind niet veranderen. Wel de manier waarop je ermee omgaat. Ik ga me niet schamen voor het gedrag van mijn kind, hoeveel blikken ik ook soms krijg.

Het gedrag op een andere manier bekijken heeft mij heel erg geholpen.

· doordrammen betekent doorzettingsvermogen

· luidruchtig betekent enthousiast

· liegen betekent veel fantasie hebben*

· brutaal betekent geen blad voor de mond later

· onvoorspelbaar betekent never a dull moment

Het accepteren is misschien al de helft van de ‘oplossing’.

Positief opvoeden en oplossingsgericht werken

445670_libellecoaching.be (Hadewich Vandendriessche) — Tue, 18 May 2021 11:54:35 GMT

Er worden vaak veel adviezen gegeven over hoe je zou moeten opvoeden. Maar wat voor de één werkt, werkt niet automatisch voor de ander.

Elk kind en elke ouder zijn anders. Iedereen doet naar best vermogen.

Alles begint met respect te hebben voor elkaar. En dat geldt in de twee richtingen. Respect van de ouder voor het individu het kind dat hij mag begeleiden en coachen. En respect van het kind voor de ouder.

Bij oplossingsgericht opvoeden ga je kijken naar de mogelijkheden of opportuniteiten die zich voordoen. De focus ligt dus niet op wat er beter kan, of wat problematisch gedrag is. Neen, we kijken naar wat zowel het kind als de ouder in zich hebben, om samen tot een oplossing te komen.

Mensen zijn gewoontedieren, vaak doe je dingen op een bepaalde manier uit gewoonte, of omdat je het altijd zo gezien hebt.

We willen allemaal een goede ouder zijn voor ons kind. Net daardoor kan je focus liggen op wat niet werkt, ipv wat WEL werkt.

Wanneer je een boze peuter/kleuter/tiener/... hebt, ga je snel kijken hoe dit komt, maw de aandacht ligt op wat niet werkt. Hoe meer je je focuust op het ongewenst gedrag, hoe meer dat het (lijkt) voor te komen. Zo geraak je in een negatieve spiraal.

Door je te focussen op wat wel goed gaat, krijg je meer energie en word je creatiever in het bedenken van mogelijkheden... je komt in een positieve spiraal terecht.

Geef dus juist aandacht aan de dingen waar jij blij van wordt.

Wat maakt je gezin gelukkig? Van welk gedrag van je kind word je blij?

Hoe vergroot je zelfvertrouwen bij een kind?

445670_libellecoaching.be (Hadewich Vandendriessche) — Sat, 15 May 2021 16:49:32 GMT

Hoe vergroot je het zelfvertrouwen van je kind?

Wat is zelfvertrouwen? Ouders willen dat hun kind zelfverzekerd is, dat het zich prettig voelt en uitdagingen durft aan te gaan.

Kinderen met zelfvertrouwen vinden zichzelf de moeite waard en hebben een positief zelfbeeld. Ze gaan makkelijker nieuwe uitdagingen aan en durven fouten te maken, zonder dat ze zich slecht over zichzelf voelen. Bij dit laatste wringt vaak het schoentje.

Heb je als vader of moeder wel invloed op het zelfvertrouwen van je kind? Jazeker! Kinderen worden niet geboren met zelfvertrouwen. Het krijgen van zelfvertrouwen is een proces dat een heel leven doorloopt. Wel wordt het ene kind geboren met meer aanleg om zelfvertrouwen te ontwikkelen dan het andere kind. Als ouders kun je veel bijdragen aan de basis van dit proces.

1. Respect is de basis van alles: benader je kind dan ook respectvol

2. Moedig het aangaan van uitdagingen aan.

4. Leer dat fouten maken mag

5. Geef procesgerichte complimenten (zie artikel: hoe geef je een goed compliment)

6. Leer je kind het positieve te benadrukken

7. Denk zelf positief en oplossingsgericht (niet blijven hangen bij het probleem)

8. Geef zelfstandigheid

9. Laat je kind situaties oplossen

10. Sporten

11. Vergelijk niet met anderen

12. Geef individuele aandacht

Meer weten? Maak een afspraak!

Omgaan met nieuwe situaties

445670_libellecoaching.be (Hadewich Vandendriessche) — Wed, 05 May 2021 13:12:47 GMT

Nieuwe dingen vinden we spannend. Iedere keer wanneer we in een nieuwe situatie terechtkomen of in een situatie waarin we nog niet vaak geweest zijn, verkennen we als het ware de omgeving. Deze informatie wordt diepgaand verwerkt. Daarnaast willen we het nieuwe meestal goed doen, soms misschien zelfs perfect. Perfectionisme is een veelvoorkomende eigenschap die kan leiden tot faalangst.

Normaal gezien weten we goed wat er van ons verwacht wordt en voelen we snel een afwijzing. Zelf de kleinste verandering, frons, rimpel op het gezicht van een ander kan ervoor zorgen dat men de conclusie trekt dat het niet goed is. Dus je focus wordt nog meer gelegd op aanpassen en beter je best doen. Maar hierdoor gaan (zeker gevoelige personen) over hun eigen grens.

Afwijzing activeert dezelfde gebieden in de hersenen als fysieke pijn. Je kunt je dus voorstellen dat afwijzing daadwerkelijk als pijn wordt ervaren. En dat willen we voorkomen.

LEER TE VOELEN, TE LUISTEREN NAAR JE LICHAAM

Het is belangrijk om te durven voelen. Voelen dat iets spannend is, voelen dat iets niet leuk is om te doen. Als je niet leert voelen, niet leert luisteren naar je lichaam, dan kan het langdrurig over je grenzen heengaan, wat nu stress oplevert en kan later tot een burn-out leiden. Dat betekent niet dat je dan maar niet moet doen wat je spannend vindt!

Hoofdpijn, buikpijn, keelpijn, fysieke klachten..

Kinderen hebben vaak hoofdpijn, buikpijn, keelpijn of andere fysieke klachten als ze iets spannend vinden. Ze stellen zich niet aan. Ze hebben écht pijn. En vinden het écht spannend. Als ouder kan je soms denken: ‘stel je niet zo aan! Net was er nog niets aan de hand en heb je nog gewoon iets gegeten!’ Maar voor je kind is het ECHT. Je kind vind het ECHT spannend en heeft ECHT buikpijn/hoofdpijn/keelpijn. En je kind heeft jou juist op deze momenten hard nodig. Een troostende knuffel. Erkenning voor het spannende gevoel. En dat dat spannende gevoel er mag zijn, dat het er soms bij hoort.

Ook bij volwassenen komen deze klachten vaak voor. Wanneer je niet geleerd hebt om te luisteren naar je lichaam, ga je deze gevoelens moeilijk kunnen plaatsen, en ze zelfs vermijden. Dit leidt dan weer tot angstklachten, in het bijzonder faalangst.

Wanneer je als kind gezien hebt, dat anderen (volwassenen) ook wel eens iets spannend vinden, en deze emotie tonen, ga je hier veel 'relaxter' mee om. Als je aan je kind vertelt over iets wat je zelf als kind spannend vond, maak je gevoelens bespreekbaar, aanvaardbaar. Door anderen over je eigen ervaringen te vertellen laat je zien dat je, hoe oud je ook bent, nog steeds kan groeien in je VOELPROCES. Soms bereik je meer als je praat over iets wat je in het begin ook spannend vond, maar nu niet meer. Bijvoorbeeld fietsen, leren autorijden, alleen winkelen...

Het helpt, zowel voor jezelf als voor de mensen rondom je, wanneer je je eigen emoties benoemt, gedurende de dag.

Daardoor zien je naasten dat emoties bij het leven horen. Dat ze komen en gaan. Dat ze onmisbaar zijn. Dat het signalen zijn. Ze laten ons zien wat er speelt. En dat er misschien iets mag veranderen of juist mag blijven.

Ga nieuwe dingen niet uit te weg, leer uit jouw ervaringen en deze van anderen, de ideale manier om je doorzettingsvermogen aan te scherpen!

Tips om je peuter/kleuter 'beter' of 'sneller' te laten luisteren

445670_libellecoaching.be (Hadewich Vandendriessche) — Sat, 24 Apr 2021 13:27:51 GMT

Tips omgaan met een kind met een sterke wil

Waarom luistert je kind niet? Wat je ook doet, wat je ook zegt, je kind doet zijn zin.

En soms word je daar helemaal gek van. Het maakt niet uit wat je doet, of je nu straft of beloont, je kind gaat toch zijn eigen gang. Hij begint pas in actie te komen wanneer jij heel boos wordt en gaat roepen.

En eerlijk gezegd werkt zelfs dat niet altijd. ☹

Wat kunnen de redenen zijn dat je kind niet luistert én wat je kan doen om daar verandering in te brengen?

Deze tips gaan alleen werken als je ook gaat begrijpen waarom je kind zich gedraagt zoals hij zich gedraagt.

Want alleen dan leer je herkennen wat hij nodig heeft en hoe je dwars en lastig gedrag kunt ombuigen.

Zo niet, dan zullen deze tips kortdurend werken.

Zorg dat je echt contact hebt met je kind

Weet je wel zeker dat je kind jou echt gehoord heeft? Wie heeft er geen kinderen die met open mond en starende ogen naar de tv zitten te kijken of die volkomen opgaan in hun spel?

Zorg er dus eerst voor dat je zeker weet dat je kind je hoort, pas dan kun je weten of je kind niet naar je luistert of dat hij je niet heeft gehoord.

Blijf rustig

Ø Je denkt: zoek het uit en je gaat je eigen gang

Ø Je wordt zelf ook heel boos

Ø Je voelt je klein worden en je voelt je in een hoek gedrukt

Geef kleine en begrijpbare opdrachten

�� Wat denk je, zal je vijfjarige dit kunnen?

Zorg er dus voor dat je opdrachten klein en begrijpbaar zijn.

Zorg dat je consequent bent en waarschuw niet eindeloos

(heel belangrijk!!)

Waarom luistert je kind pas na 20 keer vragen? Omdat je hem dus de kans geeft om het 20 keer niet te doen. Waarom zou je kind reageren als hij weet dat je het toch nog hethaalt tot in het oneindige?

En als je tot 3 telt, waarom komt je kind dan altijd pas bij de derde tel? Omdat je kind dondersgoed weet dat er bij 1 en 2 nog helemaal niets gebeurt.

Je kind weet inmiddels (want het is al heel vaak zo gegaan) dat hij pas echt tot actie hoeft over te gaan als jij hysterisch wordt.

Nu denk je waarschijnlijk bij jezelf ‘Ja hallooooo, als mijn kinderen direct zouden luisteren zou ik het niet niet zo vaak hoeven vragen!’ Ja, hè? Dat dacht je ��?

En ik weet het, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Je vervalt heel snel toch in je oude patronen, juist als de stress toeslaat.

Zeg wat je wel wil

En helpt het? Nee, het helpt NIET ��

Als je kleuter of peuter niet luistert, geef dan aan wat je wel wil zien

Kinderen kennen, ook niet nadat je het al 20 keer gezegd hebt, geen alternatieven voor hun gedrag.

Formuleer het dus ook eens positief, voelt leuker en levert tegelijk veel meer op!

Geef je kind inspraak en controle

Stel je eens voor dat je ’s ochtends beneden komt en je partner heeft je kleding klaar gelegd (die stippenjurk, die je eigenlijk weg had willen gooien) en je boterham gesmeerd (met hagelslag, terwijl jij net zo’n zin in kaas had). En als je daar dan iets van zegt, zegt je partner: ‘Niet zo zagen, dan doe je morgen maar andere kleren aan en ik heb je boterham nu al gesmeerd’.

Niet tof he, als iemand van alles voor je beslist.

Geef je kind ook af en toe eens een keuze (waar mogelijk). Moet je eens zien hoeveel dat scheelt. Daar voelt je kind zich belangrijk door, hij krijgt het gevoel dat het belangrijk is wat hij vindt.

Zorg dat je verwachtingspatroon past bij de leeftijd en het karakter van je kind

We zouden dat wel graag anders willen. Maar we vergeten regelmatig dat een kind gewoon een heleboel nog moet leren…

En zelfs als je je kind gewaarschuwd hebt of het gisteren en eergisteren en de dag daarvoor ook al gezegd hebt en je kind het echt zou moeten, dan kan een kind het op het moment supreme nog vergeten.

Niet omdat hij niet naar je wil luisteren, maar puur omdat hetgeen wat zijn aandacht op dat moment trekt op dat moment belangrijker is dan jouw nee of jouw waarschuwing.

Je kind moet het leren, besef dan ook dat hij het nog moet leren.

Zorg er dus voor dat je verwachtingspatroon past bij de leeftijd en het karakter van je kind.

Kom je eigen beloftes na

Je kind wil graag een spelletje met je doen, maar het komt nu even niet uit. Dus je zegt: ‘Na het eten doen we een spelletje’, dan kun je nu tenminste even verder werken.

Zorg dat je lichaamstaal overeenkomt met je boodschap

Wil je ergens een grens trekken, omdat iets écht niet mag, zorg er dan voor dat jouw hele lichaam en stem dat uitstralen.

Geef je kind even de tijd

Naast dat het niet altijd even praktisch is om direct te luisteren , is het ook niet altijd even leuk. Je wil tenslotte zelf ook je bladzij even uitlezen, je sms zenden of iets dergelijks.

Je bent ouder, geen generaal

Let eens op hoe vaak je dingen tegen je kind zegt die lijken op: ‘Doe dit’, ‘Ga weg’, ‘Hou op’, ‘Doe eens rustig’ ‘Niet doen’ etc. etc.

”Wat standaard en gewoon is, valt niet meer op.”

Wil je dit voorkomen, is het belangrijk dat je minder vaak opdrachten en bevelen geeft.

Zorg ervoor dat je ze bewaart voor de momenten waarop het echt nodig is. De kans dat je kind dan luistert is dan veel groter! M.a.w. choose your battles! ��

Gebruik humor en maak het leuk

‘Kijken wie er eerder boven is, jij of mama!’ geeft een kind al veel meer reden om naar boven te racen, dan ‘Het is bedtijd, hup naar boven’.

Zorg voor structuur, voorspelbaarheid en regelmaat

Het is een oude bekende, maar ook in dit geval; zorg voor structuur, voorspelbaarheid en regelmaat.

Als je kind weet waar hij aan toe is en wat er van hem verwacht wordt, is de kans dat hij met je meewerkt veel groter.

Hetgeen je van hem vraagt is dan namelijk iets waar hij al van te voren rekening mee kan houden, in plaats van dat het hem overvalt.

Als je kind het lastig vindt om te komen wanneer jij dat wil, kan structuur en regelmaat een grote uitkomst zijn.

Wees bereid je regels aan te passen

Het is voor kinderen heel belangrijk om te weten waarom iets niet mag. Als ze de reden begrijpen van jouw ‘nee’, maakt dat het makkelijker voor hen om het te accepteren.

Stel alleen een vraag als het antwoord nee mag zijn

Op een vraag kun je een antwoord verwachten. En dat antwoord kan, kortgezegd, ja of nee zijn. Als het antwoord geen nee mag zijn, kun je beter geen vraag stellen maar een opdracht geven.

Ga pas in gesprek als je kind voor rede vatbaar is

Je kind smijt met de deuren, laat zich vallen op de grond of barst in een gigantische woedeaanval uit. Kan zomaar gebeuren als je kinderen hebt.

Als je op het moment dat je kind in zo’n bui is, verwacht dat je kind naar je gaat luisteren, dan kan ik je vast vertellen ‘It ain’t gonna happen’.

Vervelend, onhandig en lastig, maar leg je er vooral bij neer.

Vermijd bepaalde manieren van vragen stellen

De manier waarop je iets aan je kind vraagt kan er ook voor zorgen dat je kind niet mee wil werken.

Ø Verwijten en beschuldigen

Let vooral op de woorden ‘altijd’ ‘nooit’, dat zijn woorden die vaak gebruikt worden om iemand iets te verwijten

Je kind denkt op dit moment: ‘Als ze toch denken dat ik nooit in 1x luister, dan doe ik het ook gewoon niet meer’

Ø Dreigen

Je kind wordt bang. Je kind denkt: ‘Nu ben benieuwd of ze dat ook echt doet, laat maar eens zien’

Ø In de slachtofferrol kruipen

Je kind voelt zich schuldig en denkt: ‘Oh.. het is mijn schuld dat mama zo doet’

Je kind denkt ‘Wat kan mijn moeder toch zagen…’

Ø Waarschuwen

Door te blijven waarschuwen en niet in actie te treden, blijft het kind dit gedrag herhalen

Ø Vergelijken

‘Zie je wel, ik wist wel dat ze haar liever vinden’

Of je kind denkt: ‘Stom kind, zij doet alles beter’

Ø Cynisme en sarcasme

De kans is groot dat je kind niet eens snapt wat je bedoelt

En als hij het wel snapt, dan voelt hij zich waarschijnlijk in de maling genomen

Ø Preken en moraliseren

Je kind denkt ‘blablabla’

��

Waardeer de momenten waarop je kind wel luistert

Kleine moeite, maar het loont. Je kind zal namelijk sneller geneigd zijn om dat gedrag vaker te laten zien.

Geef het goede voorbeeld

Je kind doet niet wat jij zegt, maar je kind doet wat jij doet. Imitatie dus

Als je zelf regelmatig scheldt of vloekt, kun je verwachten dat je kind dit ook gaat doen. Kun jij je woede moeilijk onder controle houden, dan is het logisch dat je kind hier ook moeite mee heeft.

Jij bent namelijk het voorbeeld voor je kind, hij ziet wat jij doet en dat kopieert hij.

Wat je geeft krijg je terug.

Luister naar je kind, leer begrijpen wat er in zijn koppie omgaat en heb oprechte aandacht.

Wees realistisch

Een kind is een kind en kinderen luisteren nu eenmaal niet altijd. En wees blij. Want van die extreem volgzame typetjes word je ook niet blij toch?

Want hoe kun je verwachten dat je kind als hij 18 is opeens voor zichzelf kan opkomen en eigen keuzes durft te maken, als hij in zijn hele kindertijd alleen maar volgzaam ja heeft mogen knikken?

Dat kan dus niet.

Besluit:

Hoe geef ik een compliment los van het uiterlijk?

445670_libellecoaching.be (Hadewich Vandendriessche) — Tue, 20 Apr 2021 20:46:53 GMT

15 complimenten voor kinderen die niets te maken hebben met uiterlijk

Eerst enkele tips:

1. Richt je op complimenten die niet met uiterlijk te maken hebben

2. Wees oprecht (kinderen kunnen dat zien)

3. Focus op wat ze kunnen controleren of hun acties

4. Geef onvoorwaardelijke liefde (voeg geen "maar" toe)

5. Laat zien dat je "Dank je wel" zegt als je een compliment krijgt

ALS JE EEN KIND EEN COMPLIMENT GEEFT OVER IETS ANDERS DAN ZIJN UITERLIJK, BOUW JE AAN ZIJN GEVOEL VAN EIGENWAARDE EN LEER JE HEM DAT WIE HIJ IS, HET BELANGRIJKST IS .

Voorbeelden van complimenten:

Dank je dat je jezelf bent.
Ik luister graag naar je verhalen.
Je bent een attente vriend.
Je maakt me aan het lachen.
Je laat anderen zich welkom voelen.
Ik bewonder je zelfvertrouwen.
Je passie is aanstekelijk.
Ik breng graag tijd met je door.
Je leidt anderen zonder bazig te zijn.
Je bent vastberaden.
Ik hou ervan hoe geconcentreerd je bent.
Je bent een goede luisteraar.
Je ideeën zijn belangrijk.
Je geeft geweldig advies.
Je zorgt voor anderen met zo'n vriendelijkheid.

Invloed van corona op angsten

445670_libellecoaching.be (Hadewich Vandendriessche) — Wed, 14 Apr 2021 19:38:56 GMT

Tips om angst aan te pakken: laat angsten je leven niet bepalen

1. Angst loslaten door te relativeren

De angsten die we voelen zijn vaak compleet onrealistisch, onwaarschijnlijk en uit hun verband gerukt. De realiteit pakt zelden zo ellendig uit als we ons ’s nachts in bed voorstellen.

Door het zo concreet op te schrijven kun je dat ineens heel zichtbaar maken voor jezelf. Je schrijft je angst neer, herleest het (eventueel de volgende dag), en je zal merken dat je vaak overdreven hebt.

Vervolgens pak je je verhaal, en maak er een realistische versie van.

Door de situatie veel realistischer voor te stellen, is het veel minder eng, dus hoef je er ook geen angst voor te voelen.

Naast een mildere, realistische kijk ontwikkelen is er nog iets dat je kunt doen om je angst te verminderen – bijvoorbeeld door je beter voor te bereiden op situaties waar je stress over ervaart.

2. Angst loslaten door er een project van te maken

Bekijk je verhaal en vraag jezelf af: ”Welke van deze negatieve uitkomsten kan ik voorkomen?”

Maak er een project van. Zoek praktische manieren waarop je de kans op ellende kunt verkleinen.

Voorbeeld: Spreken voor publiek

Ik kan voorkomen dat ik dichtklap door mijn voordracht vaak te repeteren.

Ik kan oefenen voor vrienden, zodat ik kan wennen aan spreken voor publiek.

Ik kan technieken onderzoeken om mijn zenuwen te verminderen.

Ik kan nadenken over eventuele vragen die uit het publiek zullen komen, en al van tevoren nadenken over goede antwoorden.

Door deze stappen te zetten verklein ik de kans dat mijn angst uitkomt. Waardoor ik me automatisch minder angstig voel.

Kijk eens naar je eigen verhaal. Welke stappen kun jij zetten om te voorkomen dat je angst waarheid wordt?

3. Angst loslaten door de schade te beperken

Stel dat je angst tóch uitkomt, ondanks je goede voorbereiding. Je hebt het niet weten te voorkomen, en nu zit je er mee. Hoe zou je de schade kunnen beperken en repareren?

Stel dat ik voor die groep sta, en ondanks mijn goede voorbereiding klap ik tóch dicht. Hoe zou ik de schade kunnen herstellen?

Ik kan mijn excuses aanbieden en uitleggen wat er aan de hand is.

Ik kan mezelf kalmeren en even mijn tijd nemen om de draad weer op te pakken.

Ik kan accepteren dat de voordracht vandaag niet zo goed gaat, maar dat ik het de volgende keer beter kan doen.

Ik kan de lezing aanpassen zodat het de volgende keer beter loopt.

Ik kan nog meer tijd investeren in repeteren.

Ik kan mezelf laten coachen.

Er zijn altijd dingen die je kunt doen om de schade te herstellen en de situatie beter te maken. Wat zou jij kunnen doen als je ergste scenario waarheid wordt en je angst uitkomt?

Als je bovenstaande stappen doorloopt zul je merken dat je je vrijwel direct minder angstig voelt. En dat is fijn, want zo kun je voorkomen dat angsten je leven gaan regeren.

Een dikke pluim!! Hoe geef je een goed compliment?

445670_libellecoaching.be (Hadewich Vandendriessche) — Fri, 09 Apr 2021 13:14:49 GMT

Kan je een kind ook teveel bestoeffen en complimenten geven?

Tegenwoordig zijn we erg gericht op alles wat kinderen goed doen. Ze worden de hemel in geprezen. Kunnen we onze kinderen ook te veel complimenten geven? Worden ze er niet egocentrisch of arrogant van?

Als een compliment op de goede manier gegeven wordt, kunnen kinderen er nooit te veel krijgen. Kinderen worden dan op een positieve wijze gestimuleerd en ontwikkelen een positief en een gezond zelfbeeld.

Maar je moet dan wel een goed compliment geven.

Hoe doe je dat?

1. Maak je compliment duidelijk en concreet

Je kindje begrijpt een compliment als je het duidelijk omschrijft. Indien je ‘ goed zo ’ zegt, blijft het vaag. Je kind weet dan niet altijd wat je bedoelt. Het is dus belangrijk om concreet te zijn.

Kijk naar het gedrag van je kind, en benoem zo concreet en precies mogelijk wat je goed vond.

2. het compliment is veel krachtiger wanneer het onmiddellijk wordt gegeven

Hoe sneller je een compliment geeft na het gedrag van je kind, hoe krachtiger het compliment is. Je kind ontvangt meteen feedback en snapt precies wat jij bedoelt. Hierdoor wordt het kindje gestimuleerd en gaat het dit gedrag vaker te laten zien.

3. Een gemeend compliment is een goed compliment

Wanneer je iets zegt wat je niet meent, dan voelt de ander dat.

Hoe ouder je kind wordt, hoe beter hij of zij dit aanvoelt. Daarenboven kunnen kinderen gaan twijfelen of je wel meent wat je zegt. En dat kan juist onzekerheid oproepen in plaats dat je het zelfvertrouwen van je kind stimuleert.

Kinderen hoeven ook niet alles goed te kunnen. Ze moeten ook leren dat ze goed zijn in het één en minder goed in het ander. Dus als ze iets minder goed kunnen, hoeven ze daarvoor niet de hemel in geprezen te worden. Belangrijk is het aanleren dat iets doen/proberen veel belangrijker is dan de beste te zijn!

4. Zorg dat het compliment past bij de ontwikkeling van je kind

Een realistisch zelfbeel d onstaat door complimenten die gelinkt zijn aan het kunnen en de leeftijd. Wat voor het ene kind knap is, hoeft voor het andere kind niet knap te zijn. Dus wees niet overdreven positief, als dat niet klopt bij wat het kind gedaan heeft. Met overdreven complimenten als “Je bent geweldig!”, “Dat is fantastisch!” of “Je bent de slimste!” kun je juist faalangst o pwekken bij kinderen, omdat ze het gevoel hebben dat ze een volgende keer ook aan je verwachting moeten voldoen.

5. Leg de nadruk op de moeite die je kind doet, niet het resultaat

Complimenten gericht op het resultaat kunnen onzekerheid zaaien . Wanneer een kind altijd hoort dat het zo prachtig tekent, of zo goed kan turnen of zingen, en het gaat een keer niet goed, dan is het relativeren van een fout voor een kind enorm moeilijk.

Je helpt kinderen zich goed te ontwikkelen en zelfvertrouwen op te bouwen, als ze weten dat fouten maken niet erg is . Geef dus een compliment over de inspanning die het kind heeft verricht, het doorzettingsvermogen of vraag hoe je kind iets voor elkaar heeft gekregen en complimenteer dat.

Geef een goed compliment en zowel jij als je kind komen in een positievere flow. Het werkt ook erg aanstekelijk, al snel zul je zien dat je kind ook jou gaat complimenteren, wat het natuurlijk nog leuker maakt.

6 tips om beter om te gaan met faalangst

445670_libellecoaching.be (Hadewich Vandendriessche) — Tue, 06 Apr 2021 11:50:43 GMT

Wat zijn de signalen van faalangst?

Angst om iets nieuws te proberen
Uitstellen van de dingen die je moet gaan doen
Streven naar perfectie
Zwart-wit denken, alles of niets denken
Als iets fout loopt, is het jouw schuld

Het overwinnen van je faalangst opent voor jezelf nieuwe deuren. Je leert je niet te laten leiden door angst.

Tip 1. Geloof in jezelf

Faalangst ontstaat wanneer je onzeker bent.

Wees je bewust van je capaciteiten en haal jezelf niet omlaag, focus je op je talenten.

Door in jezelf te geloven en jezelf gelijkwaardig aan de ander te zien, ben je in staat meer moed te tonen en je angsten te overwinnen.

Tip 2. Blijf positief denken

Wanneer je jezelf constant vertelt dat je iets niet kunt, dat het je niet gaat lukken of dat je fouten gaat maken, gaat dit waarschijnlijk ook zo zijn. Doordat je zenuwachtig bent, kan je je moeilijker focussen.

Bij angstcoaching gaan we de negatieve gedachtes opsporen en concreet omschrijven, vervolgens maken we er positieve gedachtes van.

Bijvoorbeeld : Wanneer je in plaats van: “ ik ben zo zenuwachtig voor deze test, wat als ik een black-out krijg ” denkt “ Ik heb mij goed voorbereid en kan er nu toch niets aan veranderen . Ondanks dat ik mij een beetje zenuwachtig voel weet ik dat het goedkomt. En mocht ik wel een foutje maken, dan leer ik hier alleen maar van. ”, ga je heel anders de starten met de test. Je raakt niet in paniek en blijft gefocust. Grote kans dat je, ondanks wat spanning een goed resultaat neerzet. Wanneer het dan goed gaat, geeft dit een enorme boost aan je zelfvertrouwen en ga je de volgende keer sterker een gelijkaardige situatie aanpakken. Mocht je dan toch een fout maken, dan zie je dit ook als iets positiefs, want je leert er weer van. Je kunt op deze manier niet “verliezen” en er is geen enkele reden om de situatie niet aan te gaan.

Tip 3. Stop met uitstellen

Wanneer je je laat leiden door je faalangst, blijf je in je comfortzone hangen. Door uit te stellen ga je piekeren en uitstellen. Dus wacht niet te lang en onderneem zo snel mogelijk actie.

Tip 4. Stop met “maar” zeggen

Wanneer je ergens “maar” op zegt, is de kans groot dat er angst in het spel is. Stop met excuses zoeken en weet dat dit jouw angst is die spreekt. Verzamel moed en ga de uitdaging aan.

Tip 5. Verleg je grenzen

Zie de angst onder ogen en vraag jezelf af wat het ergste is dat kan gebeuren. Meestal valt dit best mee en als je dit bewust wordt, wordt de angst meteen al minder.

Neemt de angst niet af, neem dan bewust het besluit om je angst opzij te zetten en kom in actie.

Focus jezelf, bij het verleggen van je grenzen, niet op mogelijke valkuilen, maar op positieve resultaten. Visualiseer de situatie waarin alles perfect gaat, waarin je succesvol bent en waarin het allemaal lukt. Grote kans dat je veel positiever de situatie aangaat en dat het resultaat er mag zijn.

Tip 6. Sta jezelf toe om fouten te maken

Wanneer je jezelf niet toestaat om fouten te maken, zal je ook nooit iets bereiken.

Succesvolle mensen zijn succesvol geworden door te leren van hun fouten en uitdagingen gewoon aan te gaan. Sta jezelf toe om fouten te maken en ga je uitdagingen aan. Volhouden is de boodschap!!
Dit principe geldt ook in het overwinnen van je faalangst . Het proces van faalangst overwinnen zal met vallen en opstaan gaan. De ene keer lukt het je om uitdagingen aan te gaan en de andere keer is de uitdaging voor dat moment toch net te groot. Maar wanneer het je lukt je uitdaging te overwinnen, geeft dit een boost voor je zelfvertrouwen en uiteindelijk verleg je op die manier steeds je grenzen.

Hoe ontwikkelt het zelfbeeld bij kinderen?

445670_libellecoaching.be (Hadewich Vandendriessche) — Mon, 05 Apr 2021 13:01:47 GMT

Zelfbeeld

Een goed gevoel over zichzelf en een beeld over zijn eigen kunnen ontwikkelt een kind al in het eerste levensjaar.

Zowel vertrouwen in zichzelf als in belangrijke personen om hem heen. En dat proces verloopt met vallen en opstaan.

Hij vindt zichzelf de moeite waard, maar heeft ook het gevoel dat hij er niet alleen voor staat. Telkens wanneer je kindje met nieuwe ervaringen en eisen wordt geconfronteerd, krijgt h et de kans een stukje van zijn zelfbeeld op te bouwen.

Dit betekent dat ook zijn ervaringen om goed met zijn angsten om te gaan, een positieve bijdrage kunnen geven aan het zelfbeeld.

Hoe een kindje zich gedraagt, wordt sterk bepaald door de wijze waarop hij over zichzelf denkt, dus door zijn zelfbeeld . Kinderen die positief over zichzelf denken, zullen zich anders voelen en gedragen dan kinderen die negatief over zichzelf denken.

Een kind met een positief zelfbeeld durft eerder verantwoordelijkheid te nemen, is spontaner in de omgang met anderen en durft nieuwe dingen.

Wat is een positief zelfbeeld eigenlijk?

Een positief zelfbeeld is geheel van goede en minder goede eigenschappen en vaardigheden, waarvan de uitkomst is: ' Ik ben de moeite waard' . Bij dit geheel weegt de ene eigenschap zwaarder door dan de andere.

Het idee van het kind 'Ik ben de moeite waard' is een concretisering van het begrip positief zelfbeeld.

Een positief zelfbeeld bestaat uit vier aspecten:

1. een emotioneel aspect: 'Ik voel me veilig en ik heb vertrouwen'

2. een sociaal aspect: 'Ik ben lief en vriendelijk'

3. een cognitief aspect: 'Ik ben ergens goed in'

4. een lichamelijk aspect: 'Ik ben mooi, sterk en sportief'.

Een kind met een positief zelfbeeld kan over het algemeen wel tegen een stootje. Ook een negatieve beleving van één van de vier aspecten hoeft niet altijd te leiden tot een negatief zelfbeeld.

Hoe ontwikkelt een kind een negatief zelfbeeld?

Dit hangt af van het karakter en het temperament van de leerling en de wijze waarop de omgeving op hem reageert.

Er is sprake van een negatief zelfbeeld als een kind één of meer aspecten van het zelfbeeld zo negatief ervaart, dat dit zijn totale zelfbeeld bepaalt.

Kinderen worden voortdurend beïnvloed door andere de omgeving. Zowel thuis, familie, kribbe, school, hobby's beïvloeden hoe een kindje over zichzelf denkt;

Uiteindelijk moet elk kind zich zien te handhaven in een groep leeftijdgenoten. Hij moet zelf een toets maken of een bepaalde sportieve vaardigheid onder de knie krijgen. Wanneer kindern te veel bang zijn, kan dat hun gevoels- en gedachteleven verstoren. En dat kan weer een risicofactor zijn voor het ontwikkelen van bijvoorbeeld faalangst.

In de volgende blog hier meer over!!

Peuters

445670_libellecoaching.be (Hadewich Vandendriessche) — Fri, 02 Apr 2021 10:20:37 GMT

PEUTERPUBERTEIT

PEUTERPUBERTEIT: ‘IK BEN 2 EN IK ZEG NEE!’

6 TIPS

TIP 1: VOORKOM DWARS GEDRAG

TIP 2: LAAT JE KIND ZOVEEL MOGELIJK ZELF DOEN

TIP 3: ‘NEE IS NEE’

TIP 4: TOON BEGRIP VOOR ZIJN/HAAR GEVOELENS

TIP 5: KRIJG ZELFKENNIS

TIP 6: GEEF “NEE” GEEN KANS

Zegt je peuter ineens vastberaden op alles ‘Nee!’ en heeft je kind last van stemmingswisselingen en driftbuien?

Welkom in de peuterpuberteit!

Deze fase begint meestal rond de 18 maanden en eindigt rond het vierde jaar. In deze periode ontdekt je kindje dat hij een eigen persoon is. Je peuter krijgt een eigen willetje en gaat grenzen verkennen .

Hij/zij wil graag op eigen benen staan en alles zelf doen .

Het probleem is dat het eigenlijk nog niet zoveel zelf kan. Dit werkt frustrerend en maakt je kind soms boos en zelfs angstig.

Je kind wordt meegesleept door zijn emoties, en laat dit luid en duidelijk merken :-)

TIP 1: VOORKOM DWARS GEDRAG

Sommige dingen die nog te moeilijk of gevaarlijk voor je peuter zijn kunnen zorgen voor frustraties.

Probeer deze frustratie voor te zijn, door het samen met je kind te doen of door een alternatief te geven.

Het is niet leuk steeds te horen dat iets nog niet mag of kan, omdat hij of zij er nog te klein voor is.

Naast iets nog niet kunnen, kanvermoeidheid soms ook roet in het eten kan gooien. Wanneer je peuter moe is wanneer je hem ophaalt in de kribbe, dan ga je beter niet meteen boodschappen doen.

TIP 2: LAAT JE KIND ZOVEEL MOGELIJK ZELF DOEN

Het is belangrijk om niet alles voor je kind op te lossen of steeds een alternatief te bieden. Komt je kind niet in gevaar, help het dan,zonder dat je het 'voor hem/haar' oplost. Zo geef je je kind de kans om zoveel mogelijk zelf te doen. Moedig je peuter hier ook bij aan: “Knap van jou zeg, dat jij dat al kunt. Wat een grote jongen/meid ben jij al!”. Dit geeft je kind zelfvertrouwen.

TIP 3: ‘NEE IS NEE’>> consequent zijn en blijven

Soms mag iets gewoon niet. Houd dan voet bij stuk en vertel je peuter rustig waarom je het hem of haar verbiedt. Als je consequent blijft, weet je kind op een gegeven moment dat het de grenzen echt niet mag overtreden. Maak goed de overweging wanneer je ‘nee’ zegt. Zeg niet op alles ‘nee’ omdat je per se wilt dat het op jouw manier gebeurt.

TIP 4: TOON BEGRIP VOOR ZIJN/HAAR GEVOELENS

Hoe je ook je best doet, elke peuter is regelmatig gefrustreerd. Blijf rustig, erken de frustratie van je kind en benoem dit in eenvoudige woorden. Je geeft hiermee aan dat je je bewust bent van hoe hij/zij zich voelt en dat is fijn voor je kind. Dat betekent niet dat je moet toegeven aan zijn eisen, blijf wel consequent.

TIP 5: KRIJG ZELFKENNIS

Voor jou als ouder kunnen de buien van je peuter ongelooflijk vermoeiend zijn.

Het kan erg frustrerend zijn om maar niet te begrijpen wat je kind bedoelt. Merk je dat je snel boos wordt als je kind een driftaanval krijgt? Bedenk dan eens waarom je zo boos wordt. Ben je bang om de controle te verliezen? Of maak je je druk om wat anderen ervan zullen denken? Of heb je misschien (te) hoge verwachtingen van je jonge kind? De stress die dit geeft, bepaalt hoe jij in zo’n situatie reageert.

Door de oorzaak van jouw reactie te achterhalen, lukt het je wellicht beter om de volgende keer rustig te reageren. Merk je dat je echt boos wordt? Loop dan even weg en zeg tegen je kind dat je even moet afkoelen om rustig te worden.

TIP 6: GEEF “NEE” GEEN KANS

Als je peuter in de ‘nee-fase’ zit, zal het dit woord gebruiken zelfs wanneer het eigenlijk ‘ja’ bedoelt. Dit is dus heel verwarrend. De truc is om je kind geen kans te geven om ‘nee’ te zeggen. In plaats van een ja/nee-vraag als “Zullen we met de blokken een toren bouwen?” kun je vragen: “Wat wil je doen, samen een mooie tekening maken of met de blokken een toren bouwen?”.

Have fun!

Tieners en afspraken

445670_libellecoaching.be (Hadewich Vandendriessche) — Wed, 31 Mar 2021 11:14:00 GMT

Samenleven met pubers

Tieners en respect voor de huisregels in het gezin

Wil je onwillige tiener in het gareel krijgen? De straf die je oplegt is vaak meer een teken van onmacht dan van pedagogische correctie.

Wat is de bedoeling van een straf? Wat wil je als ouder?

Je wil je kind begeleiden in het nemen van verantwoordelijkheid en hem of haar zo helpen om op te groeien tot een verantwoordelijke volwassene.

Verantwoordelijkheid uit zich in zovele dingen. Dat gaat van laten weten om hoe laat hij/zij thuis zal zijn over de uren schermtijd tot het helpen bij kleine huishoudelijke taken en het goed je best doen op school.

Opgroeien is een leerproces en het is volkomen normaal dat je tijdens dat leerproces fouten maakt. Het is erg belangrijk dat een straf niet zomaar 'out of the blue' komt."

1. Maak duidelijke afspraken

Spreek met je tiener af wat de gevolgen zullen zijn als afspraken niet worden opgevolgd. Bijvoorbeeld: Wanneer je niet op het afgesproken tijdstip thuiskomt, ga je een week de vaatwasmachine legen.

2. Straf zinvol en volwassen

Wanneer je van tevoren een straf afspreekt, riskeer je niet dat je kind het gevoel heeft onredelijk behandeld te zijn.

Vaak is dat immers zo dat tieners vinden dat ze een onredelijke straf krijgen. Een straf moet dus overzichtelijk zijn , het kind op zijn gedrag aanspreken , krachtig zijn , en mogelijkheid geven tot leren .

Een zinvolle straf zal veel sneller leiden tot correctie van het negatieve gedrag.

Bijvoorbeeld: een tiener die de onderwijzer uitschelt, kan je gerust 200 keer laten schrijven dat hij de juf geen trut mag noemen. Of laat een jongen die zijn kauwgom onder de bank kleeft maar eens tien kauwgombanken afschuren. Ouders grijpen vaak naar straffen zoals de gsm afnemen, computertijd inperken of geen feestje op zaterdagavond. Als je tiener zijn natte badhanddoeken telkens weer slingeren, dan is het doeltreffender om hem niet alleen uit te leggen waarom jij dat niet wil, maar hem ook duidelijk te maken dat jij niet van plan bent om de inspanning te doen om hem de volgende keer weer naar een vriendin te brengen als hij/zij de inspanning van het opruimen van de badhanddoeken niet kan opbrengen.

3. De mantel der liefde

Soms is het niet nodig nog eens extra te straffen. Bijvoorbeeld: zoon die naar een fuif mocht, maar moest laten weten wanneer hij aangekomen was bij de vriend waar hij ging slapen. Om 3u was er nog geen bericht,en ik kon zoon niet bereiken: dus heb ik al zijn vrienden opgebeld via gsm. Zoon vond dit zeer vernederend en ‘schaamtelijk’ zoals hij zei, maar heeft nadien wel elke keer een bericht gestuurd.

Ander voorbeeld: dochter zegt om 1u thuis te zijn na fuif, om 2u nog geen dochter te zien, om 3u gaat moeder in grote ongerustheid en woede naar de fuifzaal waar ze haar dochter van de dansvloer plukt. Op zo'n moment kan je beter zwijgen als ouder, naar huis gaan en in bed kruipen. Je woede en de emotie zijn dan te groot. Maar ga de volgende dag wel met de dochter aan tafel zitten. En misschien stel je dan vast dat voor je dochter de vernedering van een moeder die haar, onder de ogen van al haar vriendinnen, van de dansvloer heeft gehaald doeltreffender is dan eender welke straf.

Een kind verdient wel honderd kansen. Ouders weten en beseffen dat. Daarom moeten sancties beperkt zijn in de tijd.

Je kind moet weten dat het na de straf de bladzijde mag omslaan. De spons erover, weer verder... Daar moet nadien niet meer op worden teruggekomen. De straf is uitgezeten, de overtreding moet nu met de mantel der liefde worden toegedekt. Ouders dragen een grote verantwoordelijkheid, maar kinderen ook.

Opvoeden betekent dat je een deel van de verantwoordelijkheid bij henzelf moet leggen. De punten op school bijvoorbeeld. Kinderen moeten in de eerste plaats tot het besef worden gebracht dat zij daar zelf verantwoordelijk voor zijn. Stimuleer hen, steun hen... maar zij moeten het uiteindelijk wel zelf doen.

Slapen

445670_libellecoaching.be (Hadewich Vandendriessche) — Mon, 29 Mar 2021 20:51:57 GMT

Tieners

Wist je dat:

Wie voldoende slaapt is overdag energieker, vrolijker, scherpzinniger en op termijn ook slanker en minder ziek.

Bij wie te weinig slaapt is het net omgekeerd.

Beeldscherm houdt ons mentaal bezig, waardoor we minder goed de slaap kunnen vatten.( zaag zaag zaag wordt er nu gedacht )

Door verandering in de hormonen, worden tieners pas later op de avond moe MAAR 9 uur slaap is een ideaal gemiddelde voor tieners.

Uitdaging: ga op tijd in je bed, ook al mag je uitslapen de volgende dag

Uitslapen= 1 slaapcyclus langer slapen +/- 90 minuten langer slapen )